W pierwszych dniach października roku 1384, gdy złota polska jesień rzucała na ziemię rdzawy dywan umierających liści, a cała przyroda chłonęła dar ostatnich dni słonecznych, przez tatrzańskie góry, drogą świętej kilowej Kingi, posuwał się świetny orszak węgierskich wielmoży, wiozący nieocenione
Wielka rocznica. Wiosenne słońce powodzią złotych blasków zalewa plac katedralny w Mińsku litewskim, umajony młodziutką zielenią drzew i murawy, rzeszą ludzi zapełniony. Przez otwarte podwoje świątyni płyną dźwięki organów i pieśni nabożnych; dym kadzideł przesłania poważne nawy, w których faluje
Agata Pilska, lekarka po czterdziestce, marzy o tym by jej życie choć trochę przypominało bajkę. Latem, w dużej jasnej kuchni chciałaby smażyć konfitury, a w zimowe poranki, wspólnie z rodziną, delektować się ich smakiem i zapachem. Niestety los jej nie rozpieszcza. Jest pełna kompleksów,
